در آن نیامده ایّام

حسن صنوبری گوید

در آن نیامده ایّام

حسن صنوبری گوید

ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ :
الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ
أَلَا وَ إِنِّی مُعَسْکِرٌ فِی یَومِی هَذَا
فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ
فَلْیَخْرُجْ .

طبقه بندی موضوعی

شعر: افسانۀ سه برادر

پنجشنبه, ۲۹ بهمن ق.ظ

ما
  
سه تا برادریم

گاه در کنار هم
یار و یاوریم

گاه هم کنار هم
                  ولی ز هم مکدّریم

 

*

شب به جنگِ روز میرود
                        و روز میشود حریفِ شب

این برادرانِ من، شبیهِ روز و شب
                                مدام در کشاکش و مجادله

من غروبم و نظارهگر

طلوعم و میانِ این دو شر

_در تدارک وصال_

این دو مثل روز و شب، همیشه غرقِ فاصله

*

مهترینِمان:
نان و حشمت و دهاش، بیشتر

کهترینِمان:
صدق نیّت و صفاش، بیشتر

هریکی از آن دگر:
ادّعاش بیشتر

 

*

ما سه تا برادریم

فرض کن دو گاوِ قصّه را سه تن:
«شنزبه»،
«نندبه»،
   
       و من؛

«بابِ شیر و گاوِ نر»![1]

باز هم کمین نشسته در میان راه
«دمنه» _با دروغهاش_
تا زند به کارمان
قفلِ حیلهای

حیف،
        نیست نزد ما
     
                 کلیدی از «کلیله»ای

 

*

گاو نیستیم،
نه!
   
سه مردِ همسفر

گول نیستیم،
نه!
    سه آگه از خطر

آوخ، آه... پس چرا...

گاه اینقدر
گیج و گم،
کور و کر،

دور از همیم و بی‎خبر؟

غافل از نصیحتِ پدر؟

 

*

آن برادرم اگر دلیرِ صحنۀ نبرد

این یکیست
رندِ صفحههای نرد

من در این میان، نه پیش در دها
                                  نه بیش در صفا، ولی

این دوتن اگر به راستی

دستِ دوستی بههم دهند

بیرقِ دروغ را به زیر آورند


*

گاه مهربانپدر

میزند نهیبِ کهترین
   
                      که: پس چه شد درایتت؟!

گاه میکند عتابِ مهترین:
                                  کجاست پس حمیّتت؟!

این دوتا ولی

بیاعتنا به عیبِ خود

خُردهگیر و نکتهبینِ نکتۀ پدر

                                  بر آن دگر

*

گاه از سکوت این
میشود صدای آن بلند

گاه از صدای آن
این سکوت میکند

گاه نان آن به دست این ربوده میشود

گاه آبروی این به دست آن
                                  بر آب میرود

گاه خانهشان به دست هم خراب میشود

گاه...

آه...

آه از این برادران که میکنند ناتنی!

چشم بسته بر صفوف دشمنان،

غافل از هجومِ دشمنی،

آه،
ای دریغِ دوستان!

 

*

کاشکی دوباره یکزمان به یاد آوریم

ما سه تا

         برادریم!

 





[1]  باب معروف کتاب ارجمند «کلیله و دمنه» (نصرالله منشی). بعضی اسامی و واژه‎های شعر هم در این کتاب متداول است، مثلا «دها» (به معنای زیرکی).


نظرات  (۸)

  • جواد شیخ الاسلامی
  • به به!
    قربان روح اخوان برم که در سطر به سطر و کلمه کلمه‌ی شعرحلول پیدا کرده!
    اصن حالمان خوب شد
    درود
    استفده از قافیه زیاد بود به نظرم. گاهی خسته میشدم. در هر حال حرف زمان بود و درد مردم زمانه. خدا خیرت بده
  • حسین سامانی
  • سلام!

    یه شعر خوب و باصفا!

    قسمتای کلیله دمنه ایش رو دوست داشتم ؛ کار نسبتا جدیدی بود.

    محتوا هم خوب بود به نظرم غیر بند آخر که یه خورده قابل پیش بینی بود.

    در کل دم حاجسن ما گرم!


    سلام و عرض ادب
  • آبجی خانوم
  • ورای عالی بود
    خدایا، 
    به مولای مشکل گشا، دری بکشا...

    محظوظ شدیم.
    سلام و رحمه الله. من پست قبلی را بیشتر پسندیدم. با این متن هم البته یاد آن دختری که باد موهایش را تکان میداد در کارتون افسانه سه برادر افتادم.. برادرانم لیوبی ،شانگفی،کوآنگ یو... من نمیتونم به اینا بگم برادر چه کنم؟! فقط با سکوت همزیستی میکنیم با این ابناء بشر..
     اما اصل زحمت: سایتی یا جایی یا کتابی را میشناسید که اشعار حافظ و سعدی و مولانا را به انگلیسی خوب ترجمه کرده باشد؟!
    شعر خیلی خوب و متفاوتی بود و مناسب اوضاع این روزها

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی