در آن نیامده ایّام

حسن صنوبری گوید

در آن نیامده ایّام

حسن صنوبری گوید

ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ :
الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ
أَلَا وَ إِنِّی مُعَسْکِرٌ فِی یَومِی هَذَا
فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ
فَلْیَخْرُجْ .

طبقه بندی موضوعی

این چهار نیمایی را دوسال پیش و طی آخرین جنگ غزه نوشته بودم و در وبلاگ سابق (که آرشیوش را بلاگفا از دست داد) منتشر کردم. اول پنج تا بود، یکیشان که نامش «سرود پدر» بود حال و هوا و زبانش کمی با بقیه فرق داشت و با انتقاد دوستان از این مجموعه حذف کردم.



به خانواده‎های فلسطینی،
لبنانی، یمنی، عراقی، سوری و ... به همۀ خانواده‎های مقاومت

 

۱

«سرودِ جوان»

پدربزرگ!

خوش به حالِ تو

که انگلیس‎ها تو را زدند

                           با تفنگ‎های تازه و تمیزشان

مرا ولی

برادرانِ ناتنی
                       با دلارهای چرک و نفت‎خیزشان...

 

با لباس‎های رزمشان
                       برادرانِ تو به یاریِ تو آمدند


برادرانِ من ولی
،


پشتِ دوربین نشسته‎اند،

با لباس‎های زیرشان.

 


٢

«سرودِ باغبان»

چه عطری دارد اینجا

چه عطری دارد اینجا

همینجا کاشتم محبوبه‎ام را

کنارش مریمم را

سپس پایینِ پاشان، یاسمن را

 

تماشا کن هنوز این خاک تازه است

چه عطری دارد اینجا

که باور می‎کند این عطرها
                                بوی جنازه است؟

 
***

صدا کن مادرم را

                   بگو که باغمان را پس گرفتیم

 

 

۳

«سرودِ مادر»

 

بعد تو چه کس مراقبِ من است؟

بعدِ تو
          که مثلِ سد محکمی

                                سبز می‎شود میانِ راهشان؟

یا که سنگ می‎زند به عینکِ سیاهشان؟

 

ارثِ کیست بعد تو
                         تیله‎هات؟
                         تمبرهات؟
                         سنگ‎هات؟

***

با که حرف می‎زنم؟

از چه کس سوال می‎کنم؟

از تو که گلوت را گلوله پاره کرد؟

و دهانت از کلوخ‎ها پر است؟

نه!

از تو نه

از خودم سوال می‎کنم


***


می‎نشینم و

             سنگ‎هات را

مثلِ بذر

در کنارِ قبرِ کوچکت
 
                        چال می‎کنم

 

 

۴

«سرودِ عاشق»

 

حرف‎های زیادی از گذشته مانده بود در دلم

بارها

تا مقابلِ درِ سفیدِ خانه‎تان آمدم،
                                    در زدم،
                                              ولی نشد.

بارها

در دلِ سیاهِ شب
  
                   گم شدم.

 

حال

روی تل خاک

منتظر نشسته‎ام که حرف‎های ناتمام خویش را
                                                      بازگو کنم

بر فرازِ این خرابه‎ی عزیز

در کنار آن درِ سفید

                       آمدم که با تو گفت‎وگو کنم

یاسمن!

من که فکر می‎کنم

روحِ تو مقابلم نشسته‎است

...

یا که شیشه‎ی بلورِ عطرِ تو

در حوالیِ همین کلوخ‎ها شکسته‎است